czasomierze

Nad czas stracony nic bardziej nie boli.

Czas przemian, czas Anny Walentynowicz

Są takie biografie, które stają się przypowieścią o losie człowieka i całego narodu. Taką przypowieścią jest książka “Życie Anny Walentynowicz” Tomasza Jastruna.

Lech-Kaczynski-dekoruje-Walentynowicz

Anna Walentynowicz urodziła się 15 sierpnia 1929 w Równem jako córka Jana i Aleksandry Lubczyków. W dzieciństwie ukończyła cztery klasy szkoły powszechnej . Sierotą została wcześnie, mając dziesięć lat. Przygarnięta przez obcych ludzi, w 1941 r. znalazła się pod Warszawą. Stąd przeniosła się później w okolice Gdańska, gdzie pracowała w gospodarstwie rolnym. Potem zatrudniła się w piekarni, a następnie w fabryce margaryny. W listopadzie 1950 Anna Walentynowicz zapisała się na kurs spawacza i trafiła do Stoczni Gdańskiej. Szybko stała się przodowniczką pracy. Wyrabiała 270% normy. Jej zdjęcia trafiały do gazet. W nagrodę, jako członkini komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, wysłana została w sierpniu 1951 na zjazd młodzieży do Berlina. Jednakże wkrótce potem oddała legitymację ZMP i wstąpiła do Ligi Kobiet. Jako działaczka tej organizacji zaczęła zabiegać o prawa pracowników. Wtedy zaczęły się jej kłopoty z Urzędem Bezpieczeństwa.

W 1978 została jedną ze współzałożycielek Wolnych Związków Zawodowych. Działała jawnie. Jej mieszkanie było punktem kontaktowym WZZ. To sprowadziło na nią dotkliwsze szykany ze strony Służby Bezpieczeństwa: zatrzymania na 48 godzin, rewizje, groźby zwolnienia z pracy. 8 sierpnia 1980 pięć miesięcy przed osiągnięciem wieku emerytalnego, Annę Walentynowicz dyscyplinarnie zwolniono z pracy. Decyzja dyrekcji wywołała 14 sierpnia strajk, w czasie którego powstał NSZZ Solidarność. Pierwszym postulatem protestujących robotników było przywrócenie Walentynowicz do pracy. Władza uległa ich żądaniom i wkrótce przywróciła ją do pracy. Zginęła 10 kwietnia 2010 roku, w katastrofie polskiego samolotu TU-154M w Smoleńsku. 21 kwietnia pochowano ją na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu.

Życie Anny Walentynowicz

Dzieje Anny Walentynowicz przedstawione zostały na podstawie Jej własnych relacji w książce “Życie Anny Walentynowicz”. Większość relacji tytułowej bohaterki dotyczy przełomowego okresu w dziejach Polski, nazwanego później Sierpniem 1980. Relacje koncentrują się też wokół pierwszych, bardzo trudnych lat po przełomie. Obejmują okres do 1984 roku i pozostają w wersji niezmienionej, to jest takiej, jaką Anna Walentynowicz zgodziła się opublikować w NOW.

4 Kwiecień 2011 - Posted by | dywagacje na temat czasu i przemijania | , , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: